اکنون زمانيست که تاريکترين و غم بار ترين لحظه هايم را سپري مي کنم. هر لحظه برايم تلخي جانکاهي به ارمغان مي آورد. زماني که نمي تواني راهي براي تغيير آنچه در وقوع است پيدا کني. گيج و مبهوت . زماني که مجبوري اشک هايت را پشت لبخندي مصنوعي پنهان کني. زماني که از درون مي باري، از ته دل، کسي را نمي يابي تا بتواند با تو همراه شود در لحظه. هيچگاه نمي دانستم و نمي توانستم باور کنم که يک نيروي عشق زميني اينچنين انسان را از خود خالي مي کند. هر لحظه دلتنگ، زماني که نمي تواني فاصله ها را از ميان برداري، گويي زمين، زمان، همه و همه دست به دست هم داده اند تا شما را از هم جدا کنند. و به رسم هميشگي مهر فراموشي بزنند بر همه چيز. حالا باز من ماندم و سوالاتي که هر کدام ذهن را در حد انفجار بالا مي برد: چرا انسان ها به هم فرصت نمي دهند؟ چرا فکر مي کنند که هستند در حالي که در بزرگترين توهم بشري غوطه ورند ؟ هر چه بيشتر مطالعه مي کنم و هر چه بيشتر مي خوانم بيشتر به اين نکته پي مي برم که هيچم... اما کيست که باور کند اينها تنها ساخته دست خودست و با نسيمي از جاي کنده خواهد شد... شايد روزي تصميم گرفتم پايان دهم به هر آن چيزي که با من است ... ببخشيد اما امروز و روزهاي بعد حالم دگر خوب نخواهد بود پس مي نويسم با اشک هايي از دل ... جانکاه ترين و تاريکترين لحظه ها را در پيش رو دارم. و دگر در اتاقم چراغي به روشني روشن نخواهد شد. تا زماني که ..

.
When we born. We cry because we come in this great stage of fools willy…
I don’t like to stay in this great stage of fools willy…
So help me to ran a way from this great stage of fools willy…
The sky is sad…
The sky is dark and gloomy…
The sun never light ground…
Just darkness…
The god just sit on the big sofa and lagh to us…
Every time we sink in our imagine…
Please ones tell me where I am…
Please let me to sleep for ever…
I need the rain. I will float on air…
We are the bigest lie…

فعلا خدا نگهدار تا روزي ديگر...
تا آن روز براي آرامش هم دعا کنيم...