سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت ،

سرها در گريبان است .

كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را .

نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند .

كه ره تاريك و لغزان است.

و گر دست محبت سوي كس يازي ،

به اكراه آورد دست از بغل بيرون .

كه سرما سخت سوزان است .

نفس ، كز گزمگاه سينه ميآيد برون ، ابري شود تاريك .

چو ديوار ايستد در پيش چشمانت .

نفس كاينست ، پس ديگر چه داري چشم

ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي ...

دمت گرم و سرت خوش باد !

سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي !

منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم .

منم من ، سنگ تيپا خوردة رنجور .

منم ، دشنام پست آفرينش ، نغمة ناجور .

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم .

بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم .

حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج ميلرزد .

تگرگي نيست ، مرگي نيست .

صدائي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان ست .

من امشب آمدستم وام بگذارم .

حسابت را كنار جام بگذارم .

چه ميگوئي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟

فريبت ميدهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحر گه نيست .

حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است .

و قنديل سپهر تنگ ميدان . مرده يا زنده ،

به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است .

حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است .

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت .

هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان ؛

نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين ،

درختان اسكلتهاي بلور آجين ،

زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه ،

غبار آلوده مهر وماه ،

زمستان است .

                                                                           "مهدي اخوان ثالث "