پشت پنجره ايستاده

با خود زمزمه ميكند :

باز هوا سرد است ،

باز يك شب سرد زمستاني است .

فنجان قهوه ،

در حسرت دانه هاي برف در سوزش

لب فنجان كه با طعم دانه هاي برف زنده مي ماند

ولي برفي كه با اولين بوسة فنجان

مي ميرد .

و باز مي ماند فنجان

در حسرت آغوش برف

فنجان قهوه را بالا كشيد

و فال قهوه بود

كه دانة برف شد ، با يك تعبير عاشقي

و دوباره فنجاني ديگر

حسرتي ديگر

بوسه اي ديگر .

باز هوا سرد است

باز يك شب سرد زمستاني است .

بدون طپش هاي قلب يك مسافر

بدون رد پاي يك آشنا

دريچه اي كه نا تمام بسته مي شود

و نور شمعي كه در دريچة روبرو خاموش مي شود

و همچنان فنجاني كه در حال سوزش است

با خود همچنان ميگويد :

باز هوا سرد است ،

باز يك شب سرد زمستاني است ...