پرنده مهاجر
از هر طرف که رفتم جز حیرتم نیفزود ...
به ياد حسين پناهي پدرم مي گويد : كتاب ! my eyes seek the reality... my fingers seek my viens... there is a dog at your back step... he must come from the rain... (metalika) در پس درهاي شيشه اي روياها بام ايوان فرو ميريزد نيلوفر روييد " سهراب سپهري " سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت ، سرها در گريبان است . كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را . نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند . كه ره تاريك و لغزان است. و گر دست محبت سوي كس يازي ، به اكراه آورد دست از بغل بيرون . كه سرما سخت سوزان است . نفس ، كز گزمگاه سينه ميآيد برون ، ابري شود تاريك . چو ديوار ايستد در پيش چشمانت . نفس كاينست ، پس ديگر چه داري چشم ز چشم دوستان دور يا نزديك ؟ هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي ... دمت گرم و سرت خوش باد ! سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي ! منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم . منم من ، سنگ تيپا خوردة رنجور . منم ، دشنام پست آفرينش ، نغمة ناجور . نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بيرنگ بيرنگم . بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم . حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج ميلرزد . تگرگي نيست ، مرگي نيست . صدائي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان ست . من امشب آمدستم وام بگذارم . حسابت را كنار جام بگذارم . چه ميگوئي كه بيگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟ فريبت ميدهد ، بر آسمان اين سرخي بعد از سحر گه نيست . حريفا ! گوش سرما برده است اين ، يادگار سيلي سرد زمستان است . و قنديل سپهر تنگ ميدان . مرده يا زنده ، به تابوت ستبر ظلمت نه توي مرگ اندود ، پنهان است . حريفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز يكسان است . سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت . هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان ؛ نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين ، درختان اسكلتهاي بلور آجين ، زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه ، غبار آلوده مهر وماه ، زمستان است . "مهدي اخوان ثالث " درود بر هر آنكس گذري بر سرزمين من دارد شعر جمعه اثر فروغ فرخزاد تقديم همة مهربانان . براي خواندن اين شعر زيبا به ادامه مطلب برويد . هو الرحمن ... سلامي به گرمي آفتاب داغ تابستون براي شما دوست مهربون در اين روزهاي سرد خزون . چند روز پيش كه داشتم ميان صفحات وب مي گشتم البته به توصيه يكي از استادان دانشگاه براي پيدا كردن يك شعر با مطلع " ذهن ما زندان است " اثر زنده ياد مهندس مجتبي كاشاني كه در يكي از وبلاگها پيدا كردم خيلي زيبا بود و تأثير گذار به همين منظور خواستم شما هم يه بار ديگه اين شعر رو بخونيد و همينطور با اجازه و سپاس فراوان از مدير وبلاگ مثل دريا كه سال گذشته با اين شعر به روز بودند . شعر زنداني اثر زنده ياد مهندس مجتبي كاشاني تقديم همه مردم اين سرزمين اهورايي با افكار اهورايي و ... ذهن ما زندان است ما در آن زندانی قفل آن را بشکن در آن را بگشای و برون آی ازین دخمه ظلمانی نگشایی گل من خویش را حبس در آن خواهی کرد همدم جهل در آن خواهی شد همدم دانش و دانایی محدوده خویش و در این ویرانی همچنان تنگ نظر می مانی هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است ذهن بی پنجره دود آلود است ذهن بی پنجره بی فرجام است بگشاییم در این تاریکی روزنه ای بگذاریم زهر دشت نسیمی بوزد بگذاریم ز هر موج خروشی بدمد بگذاریم که هر کوه طنینی فکند بگذاریم ز هر سوی پیامی برسد بگشاییم کمی پنجره را بفرستیم که اندیشه هوایی بخورد و به مهمانی عالم برود گاه عالم را درخود به ضیافت ببریم بگذاریم به آبادی عالم قدمی و بنوشیم ز میخانه هستی قدحی طعم احساس جهان را بچشیم و ببخشیم به احساس جهان خاطره ای ما به افکار جهان درس دهیم و زافکار جهان مشق کنیم و به میراث بشر دین خود را بدهیم سهم خود را ببریم خبری خوش باشیم و خروسی باشیم که سحر را به جهان مژده دهیم نور را هدیه کنیم و بکوشیم جهان به طراوت و تسکین و تسلی برسد و بروید گل بیداری، دانایی، آبادی در ذهن زمان و بروید گل بینایی، صلح، آزادی، عشق در قلب زمین ذهن ما باغچه است گل در آن باید کاشت و نکاری گل من علف هرز در آن میروید زحمت کاشتن یک گل سرخ کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است گل بکاریم بیا تا مجال علف هرز فراهم نشود بی گل آرایی ذهن نازنین ؛ نازنین ؛ نازنین هرگز آدم ، آدم نشود.
راستي كه بايد قفل ذهنمون رو بشكنيم و گل سرخ در ذهنمون بكاريم تا مجالي براي رويش علف هرز پيدا نشود ... از يكي دو هفته پيش تصميم گرفتم از خدا بابت هر آنچه براي من آفريده و در اختيار من قرار داده و هر چيزي كه باعث كسب آگاهي و نور در وجود من مي شه سپاسگذاري كنم . امروز خدا را سپاس مي گويم كه راه را براي من هموار ساخت تا با اين شعر و اين شاعر آشنا شوم . آگاه بايد شد ... براي ديدن وبلاگ مثل دريا را كليك كنيد .
و مادرم مي گويد : دعا !
و من خوب ميدانم
كه زيبا ترين تعريف خدا را
فقط مي توان از زبان گل ها شنيد ....
از مرز خوابم مي گذشتم
سايه تاريك يك نيلوفر
روي همه اين ويرانه فرو افتاده بود.
كدامين باد بي پروا
دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟
در مرداب بي ته آيينه ها
هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بودم
يك نيلوفر روييده بود
گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت
و من در صداي شكفتن او
لحظه لحظه خودم را مي مردم.
و ساقه نيلوفر برگرد همه ستون ها مي پيچد
كدامين باد بي پروا
دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد؟
ساقه اش از ته خواب شفافم سر كشيد
من به رويا بودم
سيلاب بيداري رسيد
چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم
نيلوفر به همه زندگيم پيچيده بود
در رگ هايش ، من بودم كه ميدويدم
هستي اش در من ريشه داشت
همه من بود
كدامين باد بي پروا
دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟
ادامه مطلب
| Design By : Night Skin |
دلم بیدار شد
جوانه زد
شکوفه داد
و خندید.
بی آنکه حدس زده باشم
مبتلا شدم به عشق
مبتلا شدم به ...
×× جبران خلیل جبران ××
